Steve

Blog - #37 - Why So Syrius?

Leave a Comment

Στρατόπεδο Μπιάφρα (1900)
Επίθεση στο Νότιο Βιετνάμ (1972)
Τραγωδία Αερίου στο Μποπάλ (1984)
Λιμός στο Σουδάν (1993)
Γενοκτονία στη Ρουάντα (1994)
Πόλεμος Ιράκ - Επιχείρηση Λεοντόκαρδος (2005)

Όχι δεν έγινα ξαφνικά ο Billys ο Στεργίου (καθηγητής μου στην ιστορία στο Λύκειο), αλλά είπα να αναφέρω κάποια σημαντικά γεγονότα που αποτυπώθηκαν μέσω φωτογραφιών. Πώς μου ήρθε αυτό? Αναρωτιέστε ακόμα? Επειδή μας πρήξατε τα αρχίδια με την φωτογραφία του τρίχρονου παιδιού που κείτεται νεκρό μετά από πνιγμό. Και πριν ξεκινήσετε να γράφετε "Πας καλά?", "Δεν ντρέπεσαι?" και τα σχετικά θα σας πω πολύ ευγενικά "Βγάλτε το σκασμό πουτσοπνίχτρες και swagoβλαχοι!". Αυτό το άρθρο είναι κάτι ανάλογο του Blog - #24 - Wooly Bullying, οπότε πριν με κατηγορήσετε καθίστε αναπαυτικά πάνω στον πούτσο του γκόμενού σας και ακούστε με.

Εδώ και λίγες ημέρες λοιπόν, σε όποιο social media (που είχα και στο χωριό μου) και να μπω, σε οτιδήποτε και αν κάνω βλέπω τη φωτογραφία του μικρού Αϊλάν Κούρντι από τη Συρία, ο οποίος βρίσκεται νεκρός στην παραλία Μπόντρουμ. Α ναι? Έτσι λέγεται? Ναι ζώα έτσι λέγεται! Και είμαι σίγουρος ότι δεν το ξέρατε όπως δεν ξέρατε και τα γεγονότα που ανέφερα παραπάνω (άντε να ξέρετε ένα). Και ξέρετε γιατί τα παραπάνω γεγονότα δεν τα γνωρίζετε? ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ FACEBOOK.

Τώρα θα αναρωτιέστε που κολλάει το facebook...Γιαυτό είμαι εγώ εδώ βρε κουτά. Για να σας εξηγήσω και να σας κράξω! Αν παρατηρήσετε όλα τα παραπάνω γεγονότα έγιναν πριν το 2004, τη χρονιά δηλαδή που ιδρύθηκε το facebook. Εντάξει το τελευταίο είναι το 2005, αλλά τότε επειδή ήμασταν πολύ προχό δεν κινούμασταν σε ρυθμούς facebook αλλά msn και hi5 (όχι το συγκρότημα της Super Σάγια). Α ναι το ξέχασα, ούτε αυτά τα ξέρετε εσείς που νομίζετε ότι είστε το επίκεντρο των social media. Μην άγχεστε! Για αυτά θα σας μορφώσω σε άλλο άρθρο. Προς το παρόν θα μορφωθείτε για την κατάσταση που επικρατεί με τη φωτογραφία του Αϊλάν Κούρντι και πόσο γελοίοι φαίνεστε μέσα από μία τόσο σοβαρή φωτογραφία! (Βαθύ σαν το μουνί της Λυδίας)

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. It was a warm summer evening in Ancient Greece (Big Bang Theory Fans Joke)! Πέρα από τα αστεία, it was a warm summer evening in Greece όταν ξεκίνησε να γίνεται αντιληπτό σε κάποιους από εμάς το θέμα με τους μετανάστες που έρχονται είτε στην Ελλάδα, είτε πάνε σε άλλες χώρες για ένα καλύτερο αύριο (σαν προεκλογικό σποτ της ΝΔ ακούστηκε). Και όχι δεν μιλάω για αυτό που επικρατεί εδώ και χρόνια τώρα. Μιλάω για αυτό που παρουσιάστηκε τον τελευταίο μήνα και παίζεται στα κανάλια για να εξυπηρετηθούν κάποια συμφέροντα όπως πάντα βεβαίως βεβαίως. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να ξέρω τι γίνεται επακριβώς στην Αθήνα, αλλά μπορώ να ξέρω τι γίνεται στην πόλη μου τη Θεσσαλονίκη που κάνεις κάποια απογεύματα βόλτα στην παραλία και βλέπεις καράβια με ανθρώπους να έρχονται.

Και πριν με πείτε ρατσιστή ( Γιατί η Αλβανία δεν έχει εθνική ομάδα πόλο? Γιατί όσοι ήξεραν κολύμπι πήγαν Ιταλία!) δεν έχω κανένα θέμα με κάποιον άνθρωπο που φεύγει από την χώρα του, στην οποία βιώνει άθλιες συνθήκες επιβίωσης, για να βρει ένα μέρος να ζήσει καλύτερα. Έχω θέμα με εσάς που για αυτούς δεν δίνεται σημασία. Δηλαδή αυτοί δεν έφεραν παιδιά μέσα σε καράβια? Αυτοί δεν έβαλαν τη ζωή τους σε κίνδυνο και κόντεψαν να πνιγούν? Και μέσα σε αυτή την πρόταση είναι και η απάντηση μου προς εσάς. Για αυτούς δεν νοιαστήκατε γιατί "κόντεψαν". Είναι κάτι ανάλογο με το ρητό του λαού της Γκάμπια "Στις ημέρες μας πρέπει να πεθάνω για να αναγνωριστεί η αξία μου!".

Εκεί έχουμε καταντήσει αγαπητοί και μισητοί αναγνώστες μου. Ένα τόσο σοβαρό γεγονός, τόσες αδικοχαμένες ψυχές να χρησιμοποιούνται για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας. Όχι δεν ξεφεύγω. Για εσάς εκεί έξω μιλάω που ξαφνικά σας έπιασε ο πόνος. Για εσάς εκεί έξω που τόσο καιρό δεν σας νοιάζει το θέμα των μεταναστών, αλλά το μόνο να ανεβάσετε τη φωτογραφία με τον κώλο έξω από τις καλοκαιρινές σας διακοπές. Για εσάς εκεί έξω που ξαφνικά μου το παίζεται στοργικοί, συμπονετικοί, φιλειρηνιστές και δείχνετε ότι νοιάζεστε για το σημείο που έχει φτάσει ο κόσμος μας και ότι δεν πρέπει να φερόμαστε έτσι στα παιδιά.

Αλήθεια ε? Που ήσασταν τόσο καιρό που τόσοι μετανάστες και τόσα παιδιά ταλαιπωρούνταν και ακόμα ταλαιπωρούνται στο Πεδίο Του Άρεως? Γιατί δεν βοηθάτε τις γυναίκες που ζητιανεύουν στους δρόμους με ένα μωρό στην αγκαλιά? Που είστε όταν έρχεται το μικρό παιδάκι και σας ζητάει να πάρετε ένα πακέτο χαρτομάντιλα για μισό ευρώ, ενώ εσείς πίνεται τον καφέ σας και το κοιτάτε απαξιωτικά και αδιάφορα? Α ναι δεν είστε εκεί να το στηρίξετε, γιατί δεν είναι viral. Γιατί δεν παίζεται σε κανένα facebook ή σε κάποιο κανάλι! Τώρα θα μου πείτε "Γιατί ρε εσύ δίνεις λεφτά και βοηθάς?". Όχι δεν το κάνω και να το έκανα δεν θα το διατυμπάνιζα όπως μερικοί μερικοί. Απλά προς υπεράσπισή μου να σας πω ότι εγώ δεν βγήκα εκεί έξω να αναφερθώ στο θέμα. Κατέκρινα την όλη κατάσταση στον κοντινό μου κύκλο μέσω κάποια συζήτησης. Δεν βγήκα να ζητήσω ψωροlike. Και ούτε τώρα ζητάω να πατήσετε like ή τίποτα τέτοιο. Απλά πέρασα να αφήσω αυτό το άρθρο μπας και καταλάβετε κάποια πράγματα. Και πιστέψτε με και εσείς αυτό κάνατε. Δεν βγήκατε όντως να στηρίξετε και να κατακρίνετε τον πνιγμό του μικρού Αϊλάν Κούρντι. Απλά το αφήσατε εκεί και μετά από 10 λεπτά ποστάρατε φωτογραφία με τον κώλο σας η με το swag στυλ σας "θάβοντας" το!

Το θέμα με το παιδάκι είναι πολύ σοβαρό και πριν γράψω αυτό το Blog - #37 - Why So Syrious? το σκέφτηκα πάρα πολύ. Σκέφτηκα ότι μπορεί να φανώ μαλάκας. σκέφτηκα ότι μπορεί να μην είναι σωστό, σκέφτηκα ότι μπορεί κάποιοι να με παρεξηγήσετε. Από την άλλη όμως πλευρά σκέφτηκα ότι η κατάσταση έχει γίνει τόσο τραγική και μερικές φορές πρέπει να πάρεις κάποια ρίσκα και να πεις κάποια πράγματα out of the box που λένε και στον Ροδολίβο. Και όχι δεν είμαι ψωνάρα και το παίζω κάποιος. Είμαι κάποιος που σκέφτεται...

Τέλος θα ήθελα να σας πω ότι ξέρω ότι θέλετε από τη μεριά σας να κατακρίνετε όλο αυτό που γίνεται και αυτό είναι κάτι καλό, αλλά το κάνετε με λάθος τρόπο. Επιμείνετε εκεί γαμώ το μουνί από τις σφήκες! Μην κάνετε όπως τότε με το bullying που σας έπιασε ο πόνος για 1-2 μέρες και μετά στα αρχίδια σας. Ναι ξέρω υπάρχουν και εξαιρέσεις που παλεύουν για όλο αυτό το θέμα με τους μετανάστες. Εσάς σας παραδέχομαι, αλλά γενικά faith in humanity lost!

Αφού διαβάσετε τα παραπάνω απαντήστε μου τώρα στον τίτλο του Blog - #37 -...Why So Syrious?

Υ.Γ. 1: Για το αλβανικό ανέκδοτο που αναφέρθηκε παραπάνω θα ήθελα να σας πω ότι δεν έχω κανένα θέμα με τους ανθρώπους από την Αλβανία. Αν και δεν σας αφορά, απλά ενημερωτικά, η κοπέλα μου είναι από Αλβανία και όσοι ξινίσατε να ξέρετε ότι ο ρατσισμός γιατρεύεται με τα ταξίδια που λέει και ο Ισπανός Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. (Πολύ ψαγμένο γκομενάκι έγινα)

Υ.Γ. 2: Γιατί διάλεξα κοπέλα από Αλβανία και όχι μία από τις τόσες Ελληνίδες fan μου? Γιατί πάντα ήθελα κοπέλα από το εξωτερικό!

Υ.Γ. 3: Το κολάζ που βλέπετε παραπάνω το έφτιαξε η κοπέλα μου. Συνήθως αυτή φτιάχνει ότι βλέπετε με κολάζ και τέτοια γιατί εγώ είμαι σκράπας με αυτά. Δεν γράφω όμως αυτό το Υ.Γ. για να της πω ευχαριστώ (Ευχαριστώ Bona!), αλλά γιατί όταν τις έστειλα τις εικόνες για να το κάνει ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

Β: Είσαι σίγουρος?
S: Ναι...Γιατί όχι?
B: Πολύ άγριες...
S: Ναι ε? Το παιδάκι δηλαδή που είναι πνιγμένο δεν είναι άγριο?

Επειδή το ανεβάζουν όλοι ο ανθρώπινος νους το έχει συνηθίσει δεν έχει θέμα με μία τέτοια εικόνα. Σκεφτείτε όμως πολύ καλά τι ανεβάζετε...

Υ.Γ. 4: Τόσο καιρό παραπονιέστε που πηγαίνουν τόσοι μετανάστες στην Κω και σε άλλα σημεία της Ελλάδας και τώρα ξαφνικά μαζί τους? Αφήστε τις μαλακίες! Έχω δει πως κοιτάτε τους μετανάστες από όποιο μέρος και να προέρχονται.

Υ.Γ 5: Τα άλλα τόσες χιλιάδες παιδιά γιατί δεν τα ανεβάζετε? Γιατί δεν δίνεται τόση σημασία? Οι φωτογραφίες με το πτώμα του αδελφού του, του 5χρονου Γκαλίπ, και αυτό της μητέρας τους, της Ρεχάν, που βρέθηκαν στην ίδια παραλία γιατί δεν βρίσκεται στον τοίχο σας? Την πήρα την απάντησή μου διαβάζοντας ακόμα μία φορά το άρθρο μου πριν το δημοσιεύσω...Ευχαριστώ!




Steve

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου